Czy Bóg jest mściwy?

Bóg jest zazdrosny i karzący, JHWH wymierza sprawiedliwość, JHWH jest Panem gwałtownym, JHWH osobiście usuwa wrogów. JHWH jest powolny do gniewu, potężna jest Jego cierpliwość, ale winnych nie uniewinni. JHWH kroczy w huraganie i burzy, a chmury są niczym pył dla Jego stóp.

Księga Nahuma 1:2-3

Ktoś mi w komentarzu pod filmem o miłości Boga napisał:

„oblicza bożej miłości: katastrofa klimatyczna, pandemia, wojna 'Ja jestem Bogiem mściwym' - co cytuję? […] tak, super i jeszcze taki drobiazg, najpierw dał ludziom wolną wolę, a potem ich potopił za jej używanie. Oblicza miłości.”

Ludzie przekręcają i naciągają cytaty do swoich teorii, tymczasem takich słów w biblii nie ma. Wrzuciłem do wyszukiwarki pięciu najpopularniejszych przekładów Biblii ten cytat i nic nie wyskoczyło.

Czy Chrystus jest Bogiem JHWH?

Warto wam przypomnieć, choć wy wszystko wiecie, że Jeszu uratował narów, wyprowadzając go z ziemi egipskiej, ale później niewierzących wygubił.

Judy 1:5

List Judy potwierdza, że JHWH, który wyprowadził Iszrael z Egiptu to Pan nasz Jeszu. Tak przynajmniej wynika z najstarszego manuskryptu listu Judy. Późniejsze manuskrypty w miejscu imienia mają słowo Pan, ale najstarszy napisany między 200 a 400 rokiem ma w tym miejscu imię Pana Jeszu. Mógłby ktoś uznać, że może kopista się pomylił, ale warto pamiętać, że Wulgata, która powstała w latach 382–406 także ma w tym miejscu Imię Pana. Wygląda więc na to, że Hieronim, tłumacząc z greki na łacinę, dysponował wersją listu Judy, która także w tym miejscu podała imię Jeszu.

Kiedy w pismach Nowego Testamentu (nowej umowy) pojawia się słowo Pan, to tylko po kontekście możemy się domyślić czy mowa jest o Bogu Ojcu, czy o Syny Boga Jeszu. Kopiści często się mylili, ale bardziej prawdopodobna jest pomyłka, że zamiast imienia Jeszu ktoś napisał Pan niż odwrotnie. Pan Jeszu zawsze był, jest i będzie Panem, ale nie zawsze tytuł Pan będzie odnosił się do Pomazańca, ponieważ czasem odnosi się do Boga Ojca. 

Sąd Synów Bożych, czyli o Eloim cz. 3

Pismo Święte wykazuje, że prawo mojżeszowe dali aniołowie (Wyjścia 3:1-4; Dzieje 7:30,31,35,38,53; Galatów 3:19), a nie Bóg osobiście, Posłańcy ci działali na chwałę Boga Najwyższego dlatego sami zostają anonimowi, w przeciwieństwie do innych książąt nieba (Daniela 10:13,20), którzy rywalizując ze sobą stworzyli panteon bogów (Elohim). Przywództwo nad zbuntowanymi Synami Boga przejął przeciwnik czyli szatan. Na czele Posłów oddających cześć Najwyższemu stanął Jego Syn Pierworodny, którego obecnie znamy pod imieniem Jeszu.

Samego Boga nikt nigdy nie widział, ani nie słyszał Jego głosu, mimo że czasem Pismo Święte pisze jakby Bóg się ukazywał lub przemawiał. Faktycznie zawsze robili to Posłowie w imieniu Boga. 

Nikt nigdy Boga nie widział. Jeżeli miłujemy się wzajemnie, Bóg trwa w nas i miłość ku Niemu jest w nas doskonała. 

1 Jana 4:12

Ojciec, który Mnie posłał, On dał o Mnie świadectwo. Nigdy nie słyszeliście ani Jego głosu, ani nie widzieliście Jego oblicza 

Jana 5:37

Jeśli więc czytamy, że Bóg powiedział to znaczy, że mówił Poseł (anioł) w imieniu Boga. Kiedy dzieło stwórcze zostało ukończone wówczas opiekę nad Ziemią i ludźmi otrzymali Synowie Boży. W praktyce to wyglądało tak, że mieli otaczać opieką ludzi stojących teoretycznie na niższym poziomie. Część Synów Bożych postanowiła wykorzystać daną im władzę, dla swoich celów, a nawet swojej przyjemności. O niektórych czytamy:

Elohim w służbie El Eljon, czyli Bogowie w służbie Najwyższego cz. 1

W Internecie można spotkać wykłady ludzi, którzy przedstawiają się jako tłumacze biblijni, a więc znawcy języka hebrajskiego. Ludzie ci rzekomo odkryli coś niezwykłego i na tych wykładach wyjawią coś, co rzekomo ma zmienić spojrzenie na Pismo Święte. Po pierwszych, niby odkryciach dochodzi do wyciągnięcia licznych wniosków, choć wcześniej wykładowca twierdził, że nie będzie niczego interpretował, przedstawi same fakty. Pseudo fakty są jednak wybiórczo przedstawione i prowadzą do szokujących wniosków, że JHWH to mały Bóg, o małej mocy w dodatku krwawy egoista. 

Podstawa jego pseudo rewelacji jest wskazanie na różnice w słowach opisujących Boga. Przyjrzyjmy się jego wywodom. 

אלהים – ELOHIM – Bogowie – 2598 – Rodzaju 1:1

Hebr. zapis - prawdopodobna wymowa - znaczenie - ilość wystąpień w ST -pierwsze pojawienie się.

Ponieważ w dosłownym tłumaczeniu księgi Rodzaju wychodzi, że Bogowie w liczbie mnogiej stworzyli człowieka, więc szczegół ten jest wykorzystywany jako klin w wiarę chrześcijan. 

אל – EL – Bóg – 248 – Rodzaju 14:18 (ku czemuś, do czegoś)

Czego o Bogu uczył Chrystus i Jego uczniowie?

Pisałem w temacie Poznanie Boga z pewnego źródła, że najpewniejszym źródłem wiedzy o Bogu jest Jego Syn, który zna Go osobiście. Przyszedł z nieba na Ziemię, by nas o nim pouczyć (Jana 1:18; Jana 18:37). Jak sam twierdził wszystko co mówił i robił było zgodne z wolą Boga Ojca (Jana 8:26-29). Pomazaniec Boży Jeszu był też, dokładnym odwzorowaniem Boga Ojca (Kolosan 1:15; 2 Koryntian 4:4 ), dzięki czemu poznając Syna, poznajemy Ojca (Jana 14:9). Pan nasz Jeszu będący Pomazańcem Bożym, uczył nas o swoim Ojcu, za pomocą tego co głosił i za pomocą tego co czynił. Mówił i postępował dokładnie tak samo jak czyniłby to jego Bóg Ojciec (Jana 20:17; Jana 8:28,29). 

Drugim pewnym źródłem wiedzy o Bogu są uczniowie Chrystusa, przez Niego przeszkoleni i wzmocnieni Tchnieniem Świętym. Oni zostali wysłani by głosić o Bogu Ojcu i Syny Jego Jeszu.

Czego więc Chrystus i Jego posłańcy głosili o Bogu Ojcu?

Nie porwał się myśleć, że jest równy Bogu

Dogmat o Bogu w trójcy jedynym nie mógłby zaistnieć bez naciągania wersetów biblijnych, a nawet jawnego ich fałszowania. Dzieje się tak dlatego, że nie istnieje biblijna podstawa dla tego dogmatu, istnieją tylko silne ośrodki nacisku, których zadaniem jest ten dogmat uwiarygodnić, dlatego twierdzę, że wiara w trójcę jest chorobą przenoszona przez kontakt z innym człowiekiem. W Piśmie Świętym jej nie znajdziemy. Oczywiście ewangelia także była tak głoszona w pierwszym wieku, ale dziś mamy ją zapisaną w formie ksiąg biblijnych. I w tych księgach nie ma nic o trójcy, ani o równości Syna z Ojcem. Dlatego tłumacze fałszują wersety biblijne by stworzyć wrażenie, że jakieś tam podstawy są. 

Przykładem takiego fałszerstwa jest słowo monogenes, o którym pisałem "Obalamy kłamstwa czcicieli trójcy". Udowodniłem że słowo to nie znaczy tego co twierdzą zwolennicy trójcy, ponieważ znaczy jedynaka lub jedynaczkę, czyli jedyne dziecko. Jest używane w Nowy Testamencie nie tylko w kontekście Chrystusa, ale także w stosunku do zwykłych ludzi.

Podobnie jest ze słowem harpagmos (ἁρπαγμός). Zwolennicy trójcy twierdzą, że słowo to znaczy „rzecz do pochwycenia lub rzecz której należy się trzymać”. Faktycznie słowo to znaczy przywłaszczyć sobie cudzą własność, dosłownie: porywać, obrabować.

W liście do Filipian użyto tego słowa w stosunku do Chrystusa i tego, że nie jest on równy Ojcu. Zaraz przyjrzymy się temu wersetowi dokładniej. Wynika z niego, że Chrystus nie chciał przywłaszczyć sobie równości z Bogiem. Jego postawa jest bardzo ważna ponieważ szatan właśnie to robił. Widzimy więc, jak wielkie jest zwiedzenie zwolenników trójcy. Nie tylko zmieniają treść Pisma Świętego, ale posuwają się znacznie dalej. Katolicki przekład słowo to w liście do Filipian 2:6 oddaje tak:

Syn Boga i jego Bóg

Zwróć uwagę na poniższy werset, gdyż jest niezwykły z powodu nazwania Syna Bożego Bogiem. Kto go tak nazywa? Z kontekstu wynika, że Bóg! Tak więc Bóg Ojciec nazywa swego Syna Bogiem. 

„Zaś do Syna: Tron Twój, Boże, na eon eonów, a laska prostolinijności laską królestwa Twego. Umiłowałeś sprawiedliwość i znienawidziłeś bezprawie, dlatego pomazał Ciebie Boże, Bóg Twój, oliwą radości przy współuczestnikach Twoich.” Hebrajczyków 1:8,9

Słowo „współuczestnikach” można przetłumaczyć też na współpracownikach. Niektóre przekłady podają towarzyszach (BW, PNŚ). O wiele więcej kontrowersji wzbudza jednak tłumaczenie „pomazał Ciebie Boże, Twój Bóg”. Teoretycznie jest możliwe także tłumaczenie „pomazał Ciebie Bóg, Twój Bóg”. To drugie rozwiązanie wybiera sporo tłumaczy, co wynika z różnych powodów. Głównym powodem jest niechęć do nazywania Syna Bożego Bogiem. Ten problem mają świadkowie Jehowy, dlatego wybierają formę, która bardziej pasuje do ich dogmatów. Podobnym powodem kierują się tłumacze będący pod wpływem judaistycznego poglądu, że Bóg jest tylko jeden w dosłownie absolutnym sensie. Tymczasem kontekst całej wypowiedzi wskazuje, że Bóg wraca się (we wcześniejszym wersecie), do swego Syna słowem: Boże. 

Na czym polegają trudności z wymową imienia JHWH?

Imię jakie Bóg dał Mojżeszowi było przeznaczone dla cielesnego Izraela i wiązało się z zawartym wówczas przymierzem. Kiedy Bóg zawierał przymierze z człowiekiem to zmieniał temu człowiekowi imię. Tym razem imię narodowi wybranemu zmienił Pan wcześniej, gdy się siłował z Jakubem. Nazwał go wówczas Izraelem i w ten sposób jego potomkowie zostali Izraelitami. Kiedy więc Bóg zawiera przymierze z całym narodem nie ma potrzeby zmieniać mu imienia, ponieważ to się już dokonało wcześniej. Bóg jednak daje Izraelitom swoje nowe imię za pośrednictwem, którego mają zwracać się do niego w modlitwach. 

Odstępczy judaizm doprowadza do zakazu używania tego imienia, co z kolei doprowadza do przedwczesnego jego zaniku. Wiemy dziś, jak było zapisywane literami spółgłoskowymi, ale nie wiemy jak było prawidłowo odczytywane. Skąd bierze się ten problem? Izraelici stosowali alfabet składający się z samych spółgłosek. Samogłoski dodawali w trakcie czytania. Gdybyśmy dziś zastosowali ich sposób pisania to „Jestem który Jestem” wyglądałoby tak: JSTM KTR JSTM. Izraelici nie dzielili zdań na wyrazy, więc odczytanie tekstu było jeszcze trudniejsze, bo nasz przykład wyglądałby tak: JSTMKTRJSTM. Mam nadzieję, że widzisz, iż czytanie tych tekstów było trudniejsze niż naszych, a jeśli uważasz inaczej to rozszyfruj to zdanie: MMŁKWŁK. Spróbuj swoich sił z dłuższym, ale łatwiejszym zdaniem: CZŃMCZŁWKNNSZBRZPDBNGNM. 

Kto dał Bogu imię?

Skąd Bóg ma imię? Większość wierzących powie, że sam nadał sobie imię i ogłosił je człowiekowi. Przeciwnicy Boga powiedzą, że Hebrajczycy zapożyczyli imię od pogańskich ludów. Dodatkowe zamieszanie powstaje, gdy ktoś za imię bierze każde słowo, jakim opisuje się Boga. Na przykład: Stwórca, Bóg, Pan, Ojciec, Wszechmocny, Zbawiciel, itp. W ten sposób niektórzy wyliczają dziesiątki imion. Oczywiście są to słowa identyfikujące Boga, a ich istnienie pozwala nam prowadzić rozmowy o Bogu używając różnych słów. Są to nazwy i z tego powodu można uznać je za imiona. W języku hebrajskim i greckim nazwa i imię to jest to samo słowo. Jednak w życiu codziennym imię było bardziej osobowe, a nazwa wspólna. Każdy był człowiekiem, ale nie każdy nazywał się Abraham. Tak samo jest z użyciem nazw typu Bóg, Pan, itp.

Imiona z czasem przestały być przypisane tylko do jednej osoby, ponieważ pojawił się zwyczaj utrwalania imion. I tak imię Jeszu po raz pierwszy dostał syn Nuna pomocnik Mojżesza. Później ludzie chcąc upamiętnić swojego krewnego lub z innego powodu zaczęli powtarzać imiona i tak doszło do tego, że mógł Jan rozmawiać z Janem, a Anna z Anną. Pewne imiona stały się popularne. 

Opis życia pierwszych ludzi w księdze Rodzaju sugeruje, że imię Boga było znane od początku. Nie możemy tego jednak uznać za pewnik, ponieważ Bóg powiedział do Mojżesza, że dopiero teraz wyjawia swoje imię. 

„Ja objawiłem się Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi, jako Bóg Wszechmocny, ale imienia mego, JHWH, nie objawiłem im.” Wyjścia 6:3

Na czym polega sprawiedliwość Boża?

Jak wytłumaczyć biblijną informację, że Bóg, który jest miłością zgładził mieszkańców Sodomy i Gomory? Bardzo często możemy spotkać zarzut, że taki Bóg wcale nie jest miłością. Ludzie szczerzy czasem żądają takie pytania a ludzie, którzy są podstępnymi głosicielami fałszywych bogów nie pytają tylko zarzucają Bogu okrucieństwo. Trzeba umieć odróżnić te dwie grupy bo o ile pierwszej można jeszcze pomóc w wyjaśniając prawdę to tej drugiej pomóc będzie bardzo ciężko, są bowiem we władaniu demonów.

Otóż trudno jest walczyć z faktem, że Bóg czy to się komuś podoba czy nie, ma ostatnie zdanie w każdej sprawie, która dotyczy jego dzieła stwórczego. Bóg dał ci życie i Bóg może je odebrać a wówczas nie zostanie ci wyrządzona krzywda tylko zostanie przywrócony stan poprzedni, czyli jest tak jakbyś nigdy nie zaistniał. To jest podstawowa prawda, która musisz zaakceptować, jeśli chcesz żyć. 

Posłaniec Paweł streścił to tak:

"Człowiecze! Kimże ty jesteś, byś mógł się spierać z Bogiem? Czyż może naczynie gliniane zapytać tego, kto je ulepił: Dlaczego mnie tak uczyniłeś?"

Rzymian 9:20 

Ludziom wyrządzono potworną krzywdę wmawiając, że posiadają prawo do życia z samego faktu, że istnieją. Zrobiono to za pomocą propagandy po to by nie zabiegali o przychylność Stwórcy. To tak nie działa by każdy mógł robić, co sobie upodoba, bo niestety ludziom często podoba się krzywdzenie innych. Jeśli istniejesz dzięki Bogu to winny mu jesteś za to wdzięczność lub on ma prawo skrócić Twoje życie. Polskie przysłowie mówi, że „nie gryzie się ręki, która cię karmi”. Bóg jest źródłem naszego życia i mądrze jest uwzględnić warunki, na jakich może on nam to życie przedłużyć w nieskończoność. 

Jak pogański zwyczaj unieważnił naukę biblijną?

Jak się modlić skoro nie znamy prawdziwego imienia Boga?

Dla niektórych osób powyższe pytanie może wydać się niepotrzebnym zawracaniem głowy gdyż uważają, iż to bez znaczenia, jakie imię używamy i czy w ogóle je używamy. Takie przekonanie jest błędne i nie ma uzasadnienia w Biblii. To przekonanie wynika z faktu, że oni nie znają imienia Boga a mimo to modlą się od dziecka a ponieważ są głęboko przekonani, że należą do prawdziwej religii, więc to, co im zaszczepiono uważają za właściwe bez sprawdzania. Gdyby uznali, że imię jest ważne to musieliby jednocześnie uznać, że do tej pory źle się modlili, może nawet nie do Boga a ich religia służy komuś innemu a w najlepszym razie nie służy nikomu. Jest, więc zrozumiałe, że takie osoby odrzucają znaczenie imienia Boga a także nie przykładają znaczenia do imienia Chrystusa.

Z odkryć archeologicznych dowiadujemy się jak wielu bogów czczono w dawnych czasach a każdy Bóg miał swoje imię. Znany jest pewien wyjątek od tej reguły, kiedy to w Atenach oddawano cześć nieznanemu bogu. Robiono to na wypadek gdyby istniał jakiś nieznany z imienia bóg to oni woleliby go nie pominąć i na wszelki wypadek czcili go nie znając jego imienia. Taki bóg nie był powiązany z żadnym wydarzeniem i istniał tylko w umysłach twórców na zasadzie prawdopodobieństwa. Gdyby jednak można było go z czymś połączyć to natychmiast otrzymałby nazwę.

Ciekawym przykładem tego, że ludzie sami nadawali imiona bożkom i nie widzieli w tym nic złego jest historia, która wydarzyła się w 391 roku przed Chrystusem. Znalazłem ją w książce znanego polskiego historyka, Aleksandra Krawczuka “Mitologia starożytnej Italii”. Poniżej zamieszczam skan interesującego nas fragmentu.

Mateusza 3: 16,17 - trójca cz. 1

A gdy Jeszu został ochrzczony, natychmiast wyszedł z wody. A oto otworzyły Mu się niebiosa i ujrzał Ducha Bożego zstępującego jak gołębicę i przychodzącego na Niego. A głos z nieba mówił: Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie.

Mateusza 3: 16,17

1. Duch Święty zstąpił na Pomazańca podobnie jak na innych ludzi. Nie ma w tym nic szczególnego po za tym, że Duch jest tu na początku czymś na zewnątrz Syna. Warto o tym pamiętać.

2. Chrystus musiał otrzymać Ducha a nie był nim sam.

3. Na, zewnątrz czyli niezależnie od Pomazańca pojawia się Bóg Ojciec a dokładnie jego głos. Dlaczego Bóg, Chrystus i Duch pojawiają się w jednym miejscu a są opisani niezależnie od siebie? Dlaczego w tym momencie nie doszło do publicznego połączenia się trzech osób? Odpowiedź jest prosta, bo nie są jedną osobą ani tym bardziej jednym Bogiem.

4. Bóg Ojciec wydał świadectwo swojemu Synowi. On go uwiarygodnił. Później Chrystus powoła się na różne świadectwa i powie Jana 5:(31) Gdybym Ja wydawał świadectwo o sobie samym, sąd mój nie byłby prawdziwy. Jeśli wierzysz Chrystusowi to przyjmij do wiadomości, że głos z nieba nie uwiarygodniał samego siebie, lecz zgodnie z prawdą swojego Syna, który był osobą całkowici oddzielną od Ojca. Gdyby było inaczej to owe świadectwo byłoby nieprawdziwe.

„Miłuj bliźniego swego jak siebie samego”

„Miłuj bliźniego swego jak siebie samego” to doskonały wzór na równowagę psychiczną. Z jednej strony jest to nakaz miłowania bliźniego, ale z drugiej strony jest to nakaz powstrzymujący nas przed autodestrukcją. Człowiek, który nie szanuje sam siebie nie może miłować innych, jeśli miłość do siebie mamy poniżej poziomu zera to znaczy, że miłując innych jak siebie samego faktycznie nie kochamy tej osoby, lecz wręcz przeciwnie. 

Nakaz miłowania bliźniego jak siebie samego jest, więc nakazem zachowania równowagi.


Ja=Ty


Niedopuszczalne jest byśmy

• siebie kochali bardziej niż innych ludzi


Ja>Ty

Niedopuszczalne jest byśmy

• innych ludzi kochali bardziej niż siebie 


Ja<Ty

Pamiętaj jednak, że Boga masz kochać
bardziej niż siebie.

Co to znaczy "w imię Jeszu"?

UWAGA: Ten artykuł wyjaśnia pojecie "w imię moje", jeśli szukasz dowodów, że nasz Pan ma na imię Jeszu to zajrzyj do artykułu "Prawdziwe imię Zbawiciela".

___________________________________

Określenie “w imię Jeszu” lub “w moim imieniu” występuje w Biblii bardzo często, co samo w sobie powinno skłonić do zbadania sprawy. Mam nadzieję wykazać w niniejszym artykule, że robić coś w imię naszego Pana oznacza robić:

1. z jego upoważnienia, 
2. w jego zastępstwie 
3. dla niego. 
4. powołując się na imię Jeszu

Kiedy Jeszu Pomazaniec powiedział:
(15) I rzekł do nich: Idźcie na cały świat i głoście dobrą wiadomość wszelkiemu stworzeniu! (16) Kto uwierzy i przyjmie zanurzenie, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony. (17) Tym zaś, którzy uwierzą, te znaki towarzyszyć będą: w imię moje złe duchy będą wyrzucać, nowymi językami mówić będą; (18) węże brać będą do rąk, i jeśliby co zatrutego wypili, nie będzie im szkodzić. Na chorych ręce kłaść będą, i ci odzyskają zdrowie. (19) Po rozmowie z nimi Pan Jeszu został wzięty do nieba i zasiadł po prawicy Boga. (20) Oni zaś poszli i głosili dobrą wiadomość wszędzie, a Pan współdziałał z nimi i potwierdził naukę znakami, które jej towarzyszyły.

Marka 16:15-20

...to faktycznie udzielił im pełnomocnictwa do działania w jego imieniu, czyli z jego upoważnienia i dla niego. 

Walka o ziemię

Bóg dał ziemię człowiekowi

Zanim Bóg stworzył człowieka podjął plan, że ziemia i wszystko, co znajduje się na niej będzie podlegało władzy człowieka.


Rodzaju 1: (26) I przemówił Bóg: "Uczyńmy człowieka na nasz obraz, na nasze podobieństwo, i niech im będą podporządkowane ryby morskie i latające stworzenia niebios oraz zwierzęta domowe i cała ziemia, jak również wszelkie inne poruszające się zwierzę, które się porusza po ziemi". (27) I Bóg przystąpił do stworzenia człowieka na swój obraz, na obraz Boży go stworzył; stworzył ich jako mężczyznę i kobietę. (28) Potem Bóg ich pobłogosławił i rzekł do nich Bóg: "Bądźcie płodni i stańcie się liczni oraz napełnijcie ziemię i opanujcie ją, a także podporządkujcie sobie ryby morskie i latające stworzenia niebios, i wszelkie żywe stworzenie, które się porusza po ziemi".


Bóg stwarzając człowieka dał mu ziemię do dyspozycji i uczynił go władcą nad zwierzętami. Poznajemy zamierzenie Boże, że ziemia ma służyć dla ludzi i że tak Bóg postanowił z pewnym wyprzedzeniem zanim ziemia została zamieszkana przez człowieka.


Późniejsze wydarzenia pokazują, że bunt synów bożych polegał nie tylko na tym, że ludzie przestali postępować dobrze, ale także na tym, że synowie boży przejęli władzę nad ziemią. Ludzie poparli bunt stając po stronie buntowników. W jakimś sensie zaakceptowali ówczesny świat i władzę buntowników. 

"Zmieszają się z potomstwem ludzkim"

Jak już pisałem w temacie Zbuntowani Synowie Boga nieposłuszni aniołowie po potopie podjęli próbę ponownego przejęcia władzy nad wszystkimi ludźmi. Tak samo jak przed zalaniem ziemi wodą postanowili spłodzić swoich synów by oni rządzili na ziemi. Bóg jednak poczynił pewne zmiany, które sprawiły, że ich ziemscy synowie żyli znacznie krócej niż poprzednio.

Bóg nie pozwolił do zjednoczenia wszystkich ludzi pod panowaniem jednego władcy, lecz mieszając im języki przyczynił się do powstania narodów, klanów czy w końcu państw. Rywalizacja miała być tym, co zapewniało ludziom wolność. Gdy na jednym obszarze władca był złym tyranem to jego mieszkańcy mogli przenieść się w inne miejsce. To sprawiło, że władcy musieli być dla swoich poddanych łagodni.

Bóg też sprawił, że ludzie nauczyli się walczyć i poczuli pragnienie by bronić swojej niezależności. Pozwolił po potopie jeść mięso zwierząt, co wzmocniło ludzką agresję. Ludzie rywalizowali o terytorium i jedzenie. Stali się wojownikami z ambicjami. Szukali sławy na polowaniu i w wojnie. Dzięki temu, kiedy pojawili się synowie zbuntowanych aniołów ludzie wypowiedzieli im wojnę. Biblia zapewnia nas ze Bóg o to zadbał.

5 Mój. 2: (21) Byli oni ludem wielkim i licznym, i rosłym jak Anakici; a JHWH ich unicestwił sprzed ich oblicza, żeby ci mogli ich wywłaszczyć i zamieszkać na ich miejscu; (22) tak jak uczynił synom Ezawa mieszkającym w Seirze, gdy sprzed ich oblicza unicestwił Chorytów, aby mogli ich wywłaszczyć i mieszkać na ich miejscu aż po dziś dzień. (23) Awwijczyków zaś mieszkających w osadach aż do Gazy unicestwili Kaftoryci, którzy przybyli z Kaftoru, żeby zamieszkać na ich miejscu).

Jozuego 14: (12) Daj mi więc ten górzysty region, który JHWH obiecał w owym dniu, bo sam słyszałeś w owym dniu, że są tam Anakici i wielkie miasta warowne. Zapewne JHWH będzie ze mną i wywłaszczę ich, tak jak JHWH obiecał". (13) Wówczas Jozue go pobłogosławił i dał Hebron jako dziedzictwo Kalebowi, synowi Jefunnego. (14) Dlatego Hebron przypadł Kalebowi, synowi Jefunnego, Kenizzyty, jako dziedzictwo po dziś dzień - ponieważ całkowicie podążał za JHWH, Bogiem Izraela. (15) Hebron nosił przedtem nazwę Kiriat-Arba (ów Arba był potężnym mężem wśród Anakitów). I ziemia ta nie była niepokojona wojną.

Poznaj sposoby walki z demonami:

"Nie ma pod niebem żadnego innego imienia"

Nie istnieje coś takiego jak tłumaczenie imion w przypadku Boga i jego Syna.


W Biblii nie ma nic, co by, choć sugerowało, że można tworzyć nowe odmiany imienia Boga i Syna w innych językach.  Jeśli ktoś to robi to bierze odpowiedzialność na siebie za takie zachowanie. Pamiętać należy, że nowe odmiany imion mogą być na rękę szatanowi, który zwyczajnie może podstawić swoje imię (swoje w sensie ma do niego prawo, bo je wymyślił). Trzymanie się innych sposobów wymawiania imion Boga i Syna niż są w Biblii jest ryzykowne gdyż mogą prowadzić do oddawania czci złemu.

W zależności od języka są różne sposoby pisania wynika to z różnic w alfabecie danego języka, ale nie ma różnic w wymowie.

Yeshu – angielski
Jeszu – polski
Iesou - grecki

Gdyby było coś...

Jana 1:6 - "obok Boga"

Nadal tłumaczę świadectwo Jana pierwszy rozdział. Tym razem jednak trochę ugrzęzłem z uwagi na odkrycie kolejnego słowa błędnie tłumaczonego przez innych tłumaczy na język polski.

Jana 1:6

Przekład Biblii Tysiąclecia:
(6) Pojawił się człowiek posłany przez Boga - Jan mu było na imię. 

Biblia Warszawska:
(6) Wystąpił człowiek, posłany od Boga, który nazywał się Jan.

Biblia Poznańska:
(6) Człowiek imieniem Jan został posłany przez Boga.

Biblia Gdańska:
(6) Był człowiek posłany od Boga, któremu imię było Jan.

Przekład Nowego Świata:
(6) Wystąpił człowiek posłany jako przedstawiciel Boga; miał na imię Jan.

Wszyscy przetłumaczyli te słowa standardowo jak każe słownik jedynie Towarzystwo Strażnica zauważyło, że cos tu nie gra jednak nawet oni nie oddali tych słów wiernie.

Dosłownie werset ten brzmi tak:

Pojawił się człowiek posłany obok Boga imię jego Joaunes.

Protestanci i katolicy trzymają się słownikowej wersji nie dbając o dokładność treści. Świadkowie prawdopodobnie dostrzegli niedokładność, ale nie potrafili oddać precyzyjnie znaczenia słów albo nie chcieli. W dosłownej wersji można, bowiem odnieść wrażenie, że Joaunes (Jan) miał działać u boku Boga. Mimo że słowo Bóg to tylko tytuł, który można nawet odnieść do ludzi to jednak T.S. najwyraźniej nie chciało dostarczać okazji do błędnego zrozumienia tekstu a przy okazji nie chciałoby zwolennicy trójcy mieli dodatkowe argumenty.

Wszyscy bez wyjątku są zgodni, że obok Boga określa źródło powołania a nie jego cel. Jeśli mają rację to dokładne oddanie tych słów oznacza, że powołanie na posłańca wyszło z otoczenia Boga a nie koniecznie od niego osobiście. To jest bardzo ważna informacja wynika z niej, że Bóg nie jest sam w swych działaniach, ale współpracuje ze swoimi niebiańskimi synami.

Słowa te mogą też nawiązywać do faktu, że posłannictwo na ziemię przyszło od Boga, ale za pośrednictwem anioła Gabriela. W tym sensie przyszło od kogoś, kto stał blisko boga tuż obok.

Jana 1:1-3 - studium Biblii

Jana 1:1-3

Wszystko z uwagi na niego stało się a po za nim stało się ani jedno co stało się

Tak dosłownie wygląda tłumaczenie świadectwa Jana 1:3
Sens tej wypowiedzi jest taki, że Słowo było powodem wszelkich dzieł stwórczych. Dla Słowa lub z powodu Słowa powstało wszystko co istnieje. Wyraźnie widać że Słowo zajmuje wyjątkową pozycję przy Bogu i jeśli nawet ono posiada początek to i tak jest wyjątkowe gdyż powstało jako pierwsze i z innego powodu niż reszta dzieł stwórczych.

Podsumujmy więc trzy pierwsze wersety świadectwa Jana.


Jana 1:
1) W początku było [to] Słowo a [to] Słowo było przy [tym] Bogu a Bogiem było to Słowo
2) Ono było w początku przy [tym] Bogu
3) Wszystko z uwagi na niego stało się a po za nim stało się ani jedno co stało się

• Słowo było częścią początku
• Słowo było przy Bogu
• Słowo było Bogiem
• Słowo było powodem dla którego wszystko powstało

Skoro:
- Słowo było częścią początku – to najwidoczniej samo miało początek.
- Słowo było przy Bogu – to nie było tym Bogiem
- Słowo było Bogiem – to znaczy że tytuł bóg nie jest zarezerwowany tylko dla jednej osoby
- Słowo było powodem dla którego wszystko powstało – to wskazuje na wyjątkowość Słowa
  ________________
Jeśli szukasz społeczności która głosi, że Jeszu jest Panem lub masz jakieś pytania to napisz do mnie.
 krzysztof król