Wielkanoc, wielkie zwiedzenie chrześcijan

Wielkanoc, współczesny termin odnoszący się do trzydniowego święta, mającego objąć pamiątkę śmierci Chrystusa i dzień Jego zmartwychwstania. Jest to najstarsze święto chrześcijańskie, dlatego, że faktycznie zostało zapoczątkowane przez Chrystusa słowami „Czyńcie to na moją pamiątką”.

Następnie wziął chleb, odmówiwszy dziękczynienie połamał go i podał mówiąc: 

- To jest Ciało moje, które za was będzie wydane: to czyńcie na moją pamiątkę! - Tak samo i kielich po wieczerzy, mówiąc: - Ten kielich to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana.

Łukasza 22:19,20

Pierwotnie był to posiłek składający się z chleba (ciało) i wina (krew). Było to spotkanie przypominające o wielkim poświęceniu Syna Bożego dla naszego dobra i chwały Boga Ojca. W tej prostej postaci możemy mówić o najstarszym chrześcijańskim święcie. Później odstępcze kościoły zaczęło rozbudowywać proste upamiętnienie do rangi skomplikowanego święta, przenosząc główny nacisk ze śmierci Chrystusa na jego zmartwychwstanie.

Zrobiono z tego wesołe święto, a dla urozmaicenia rozbudowano je o pogańskie zwyczaje. Symbolem Wielkanocy stały się kolorowe jajka i palmy, a także zajączki. W Polsce śmigus dyngus, czyli wesołe polewanie się wodą, kończy kilka dni świątecznych.

Jak pogański zwyczaj unieważnił naukę biblijną?

Jak się modlić skoro nie znamy prawdziwego imienia Boga?

Dla niektórych osób powyższe pytanie może wydać się niepotrzebnym zawracaniem głowy gdyż uważają, iż to bez znaczenia, jakie imię używamy i czy w ogóle je używamy. Takie przekonanie jest błędne i nie ma uzasadnienia w Biblii. To przekonanie wynika z faktu, że oni nie znają imienia Boga a mimo to modlą się od dziecka a ponieważ są głęboko przekonani, że należą do prawdziwej religii, więc to, co im zaszczepiono uważają za właściwe bez sprawdzania. Gdyby uznali, że imię jest ważne to musieliby jednocześnie uznać, że do tej pory źle się modlili, może nawet nie do Boga a ich religia służy komuś innemu a w najlepszym razie nie służy nikomu. Jest, więc zrozumiałe, że takie osoby odrzucają znaczenie imienia Boga a także nie przykładają znaczenia do imienia Chrystusa.

Z odkryć archeologicznych dowiadujemy się jak wielu bogów czczono w dawnych czasach a każdy Bóg miał swoje imię. Znany jest pewien wyjątek od tej reguły, kiedy to w Atenach oddawano cześć nieznanemu bogu. Robiono to na wypadek gdyby istniał jakiś nieznany z imienia bóg to oni woleliby go nie pominąć i na wszelki wypadek czcili go nie znając jego imienia. Taki bóg nie był powiązany z żadnym wydarzeniem i istniał tylko w umysłach twórców na zasadzie prawdopodobieństwa. Gdyby jednak można było go z czymś połączyć to natychmiast otrzymałby nazwę.

Ciekawym przykładem tego, że ludzie sami nadawali imiona bożkom i nie widzieli w tym nic złego jest historia, która wydarzyła się w 391 roku przed Chrystusem. Znalazłem ją w książce znanego polskiego historyka, Aleksandra Krawczuka “Mitologia starożytnej Italii”. Poniżej zamieszczam skan interesującego nas fragmentu.