Biblia przepowiada koniec Izraela

Do trzech razy i koniec!

Żydzi trzy razy mieli popaść w kłopoty na tyle poważne, że przestawali być ludźmi wolnymi. Pierwszy przypadek został proroczo zapowiedziany Abramowi*.

„I wtedy to Pan rzekł do Abrama: Wiedz o tym dobrze, iż twoi potomkowie będą przebywać jako przybysze w kraju, który nie będzie ich krajem, i przez czterysta lat będą tam ciemiężeni jako niewolnicy; aż wreszcie ześlę zasłużoną karę na ten naród, którego będą niewolnikami, po czym oni wyjdą z wielkim dobytkiem.”

Rodzaju 15:13,14

Bóg zapowiedział nie tylko niewolę, ale także długość jej trwania i zapowiedział jej koniec. To są ważne szczegóły gdyż pokazują sposób postępowania z narodem izraelskim. Stwórca dopuszczał pewne próby, ale zawsze dawał nadzieję by jego naród nie upadł na duchu. Wiedzieli, że jest to okres przejściowy i nie musieli toczyć walk powstańczych o wolność gdyż wszystko działo się według planu Bożego. Rzeczywiście po 400 latach Izraelici odzyskali wolność.

W momencie, kiedy potomkowie Abrahama emigrują do Egiptu jest ich zaledwie kilkunastu plus rodziny. Tych kilkunastu dopuściło się poważnego przewinienia sprzedając swojego brata do niewoli i oszukując swojego Ojca, że jego syn został pożarty przez dzikiego zwierza. Doprowadziła ich do tego zazdrość. Starszych braci drażniła miłość ojca do młodego Józefa. Późniejsza niewola była tego konsekwencją. Jeśli uznamy, że to był powód niewoli egipskiej to trzecia niewola będzie miała bardzo podobny powód, lecz sam jej przebieg będzie dużo drastyczniejszy. Wszystkie ówczesne wydarzenia możemy traktować, jako prorocze cienie przyszłych wydarzeń mających związek z Pomazańcem Bożym.

Druga niewola była także wcześniej zapowiedziana i także ustalono z góry długość jej trwania.

NWO, czyli co Biblia mówi o Nowym Porządku Świata?

Nie jest dla nikogo tajemnicą, że są na świecie siły dążące do monopolizacji wszystkiego według zupełnie nowych zasad, dlatego nazywamy je NWO czyli New World Order a po polsku będzie to Nowy Porządek Świata. Ma być tylko jedna religia, jeden rząd, jedna waluta i jedna armia. Obecnie brak jest w tym temacie zgodności trwają przepychanki o to, kto będzie miał ten monopol w swoich rękach.

Obecnie prawie wszyscy politycy są zgodni, co do celu, ale nikt nie chce być tym, który odda swoje wpływy innej grupie. Stąd trwa rywalizacja nie tylko między państwami i kontynentami, ale także między religiami i bankierami. Ambicje polityczne i zachłanność bankierów utrudniają zjednoczenie, ale są też ludzie, którzy z tych ambicji rezygnują. Znamy ich pod wspólną nazwą masoneria lub iluminaci. To są tylko nazwy, za którymi kryją się ludzie o bardzo podejrzanych i starannie skrywanych celach. To oni pracują nad tym by pogodzić polityków i odpowiednio przygotować społeczeństwo na przyjecie NWO.

Iluminaci nie są mózgiem całej operacji, a jedynie posłusznymi oddziałami wykonującymi swoje zadania. Faktycznie cała działalnością zjednoczeniową kieruje grupa nazwana w księdze Objawienia Wielkim Babilonem lub Wielką Nierządnicą. Apokalipsa wyjaśnia, że to Ona stoi za wielkim handlem, rozrywką, za wszystkimi wojnami i prześladowaniami na ziemi, a także za wiara w farmakologię. Iluminaci są tylko oddziałem specjalnym, grupą uderzeniową z tym, że przeważnie toczą walkę informacyjną, a nie fizyczną. Do wojny fizycznej Babilon Wielki wykorzystuje władców politycznych i jak się zaraz przekonasz islamistów.

„A Niewiasta, którą widziałeś, jest to Wielkie Miasto, mające władzę królewską nad królami ziemi.”

Objawienie 17:18

Szydercy pełni szyderstwa.

W Internecie pojawiają się kpiarze, którzy w merytorycznej dyskusji nie mają żadnych szans, więc nadają swoim wypowiedziom formę kabaretową. Kpina jest jedną z form rozrywki, ale bywa też wykorzystywana, jako broń w propagandzie. Kpina, pogarda, oszczerstwo to trójca, która często łączy swoje siły by zaszkodzić prawdzie. Już sam fakt stosowania kpiny nakazuje nam dużą ostrożność. Kpina podobnie jak nóż może służyć czemuś dobremu, ale może też służyć złu. Może radować serce podczas zabawy, ale może też pchnąć człowieka w głęboką depresje a nawet samobójstwo. Szatan chętnie wykorzystywał siłę kpiny a jego słudzy są z pewnością w tym mistrzami.

Hiob oprócz swoich nieszczęść musiał jeszcze znosić kpiny, których celem było jego załamanie. Siła kpin jest tak duża, że naprawdę może podłamać człowieka do tego stopnia, że odechce mu się żyć. 

"Czyż nie naśmiewcy są ze mną? Od szyderstw mam noce bezsenne. Ty sam racz zastaw przechować, bo któż chce za mnie poręczyć? Zamknąłeś ich umysł przed rozsądkiem, nie dopuścisz do ich triumfu."

Hioba 17:2-4

Niestety tak jak czytamy w opisie zmagań Hioba kpinom często towarzyszy brak rozsądku, „zamknąłeś ich umysł przed rozsądkiem”.

Ludzie odsuwają się od człowieka, który jest przez otoczenie wyśmiewany, bardzo szybko taka osoba doświadcza, czym jest samotność. Z tego właśnie powodu kpina jest skutecznym sposobem zwalczania dobra i prawdy. Kiedy komuś brakuje argumentów do dyskusji to najłatwiej jest sprowadzić ją do absurdalnych twierdzeń lub okpić. Im bardziej ktoś zostanie wyśmiany tym bardziej postronni słuchacze odnoszą wrażenie, że zabrakło mu argumentów. Tymczasem to nie ma nic wspólnego z dochodzeniem do prawdy. Kpina nie jest domeną ludzi mądrych tylko tak zwanych lekkoduchów. 

Prawdziwe imię Chrystusa w tradycji żydowskiej

Badania nad imieniem naszego Pana Jeszu skłoniły mnie do sprawdzenia, w jaki sposób edomscy żydzi, którzy udają prawdziwych izraelitów, nazywali Pomazańca Bożego, którego jak sami twierdzą zabili. Okazuje się, że przeważnie unikają jego imienia a używają form zastępczych. Z jednej strony uważają, że nie należy pamiętać Jego imienia a z drugiej strony obawiali się, że chrześcijanie odkryją, jaką nienawiścią Go darzą. Z tego powody nazywano go np.: ten człowiek (otho isz), pewien (peloni), syn cieśli (ben charsz etaim), powieszony (talui), syn Pantera (ben pandera), syn Stada (ben stada), Balaam, bastard (mamzer), niegodziwy (parizim), itp.

Jan Iluk autor dzieła „Żydowska politeja i kościół w imperium rzymskim u schyłku antyku”, w tomie drugim podaje „trzy sposoby odczytywania słowa Peloni: 1. zastępuje imię osoby niepożądanej, 2. Wyręcza w przypadku zapomnienia imienia, 3. Wskazuje na osobę, której imię powinno być okryte tajemnicą.” Profesor Iluk uważa, a ja się z nim zgadzam, że trzecia propozycja odnosi się do sposobu, w jaki opisywany w tekstach rabinistycznych jest nasz Pan.

Czy Chrystus urodził się 25 grudnia?

Ponieważ zbliża się okres tak zwanego „Bożego narodzenia” więc przerwę temat związany z analizą Mateusza 28:19, i zajmę się tym świętem.

Czy rzeczywiście 25 grudnia urodził się Bóg?

Syn Boży o oczywiście także jest Bogiem. Zgadzają się z tym nawet świadkowie Jehowy tylko upierają się, że bogiem z małej litery. Tymczasem przykładanie wagi do małej lub dużej litery jest nowością, która nie występowała w czasach, gdy spisywano Pismo Święte. Dlaczego więc mamy ulegać nowinką i przenosić je na starożytne teksty? Zwłaszcza, że jest drugi nurt w dzisiejszym pisarstwie, który z małej litery pisze o fałszywych bogach a z dużej o prawdziwym Bogu. To też jest sztuczne, ale może prowadzić do błędnych wniosków, że Chrystus jest bogiem, ale fałszywym. Syn Boży jest prawdziwym Bogiem w pełni tego słowa znaczeniu z tym, że jego boskość pochodzi od Ojca, na co wskazują nazwy Ojciec i Syn. Te nazwy wskazują nie tylko, kto komu coś zawdzięcza, ale także, kto komu podlega. 

Jednak na ziemi nie urodził się Bóg. Ojciec zrodził Syna dużo wcześniej, w bycie przedludzkim, jako swoje idealne odbicie, czyli zrodził go, jako Boga. Chrystus, jako Bóg istniał wcześniej i nie doszło do powtórki tego aktu zrodzenia na ziemi. Określenie, więc Boże narodzenie jest błędne. Dla Syna Bożego pojawienie się na ziemi nie było narodzinami Boga tylko narodzinami Syna Człowieczego. Tak był przedstawiany przez proroków i On sam konsekwentnie tak siebie przedstawiał. 

Kiedy doszło do narodzin zwiastunowie (aniołowie) głosili ten fakt pasterzom, co im powiedzieli?

„Urodził się wam dzisiaj Zbawiciel którym jest Pomazaniec Pan”

Łukasza 2:11 w dosłownym tłumaczeniu

Nie urodził się Bóg tylko Zbawiciel (Jeszu), Pomazaniec (Mesjasz, Chrystus) i Pan. 

Dowód wewnętrzny czyli test na prawdę.

„Wszystkiego doświadczajcie, co dobre, tego się trzymajcie". 

1 Tesaloniczan 5:21

„Ci byli szlachetniejsi od Tesaloniczan, przyjęli naukę z całą gorliwością i codziennie badali Pisma, czy istotnie tak jest.”

Dzieje 17:11

Prawda nie boi się sprawdzania i testowania dlatego nie ma nic złego w sprawdzaniu co jest prawdą a co z nią się mija. Poddamy, więc testom na prawdomówność werset Mateusza 28:19. Jest to czwarta część rozważań nad tym wersetem. Zachęcam by zajrzeć do poprzednich części. Rozważamy która wersja tekstu jest prawdziwa ta mówiąca o chrzcie w imię Ojca, Syna i Ducha czy ta mówiąca o zanurzeniu w imię Chrystusa. Zaczynamy.

"Zanurzając ich w imię moje" Mateusza 28:19

Przypominam, że ustalamy prawidłową treść ewangelii Mateusza 28:19. Tekst, który czytasz jest trzecią częścią i zachęcam do zapoznania się najpierw z pierwszą częścią „Bliższe spojrzenie na Mt 28:19 - Studium Krytyki Tekstu” a następnie z drugą częścią „"W imię Ojca, Syna i Ducha Świętego" analiza tekstu”. W dzisiejszym tekście powołujemy na świadków kolejnych chrześcijan żyjących w okresie bardzo wczesnego chrześcijaństwa: Anonimowy autor Didache i Justyn Męczennik. Są to świadkowie powoływani przez zwolenników trójcy, więc będzie ciekawie. Usiądźcie wygodnie, bo zaczynamy.

Didache

Didache jest datowana na około 120 rok po Chrystusie, ale to nie jest rok, z którego by pochodził najstarszy rękopis a jedynie przypuszczenie, że w tym mniej więcej roku mógł ten tekst powstać. Faktycznie, bowiem najstarszy tekst Didache, jakim dysponujemy jest datowany na XI wiek a więc został napisany 700 lat po soborze nicejskim. Nie można, więc wykluczyć, że tekst ten podobnie jak inne teksty został nieco zmieniony w temacie chrztu. Didache posiada krótki rozdział na temat chrztu: