Pracownicy i nadzorcy

Przysyłacie mi pytania, co z robić, jak postąpić w danej sytuacji. Opowiadacie historie swego życia. Dziękuję za zaufanie, jakim mnie obdarzacie, ale nie jestem kimś, kto chciałby mówić innym, jak mają postępować. Nie czuję się do tego kompetentny i upoważniony. Chrystus znalazł się w podobnej sytuacji.

Wtedy ktoś z tłumu rzekł do Niego:
– Nauczycielu, powiedz mojemu bratu, żeby się podzielił ze mną spadkiem.
Lecz On mu odpowiedział:
– Człowieku, któż Mię ustanowił sędzią albo rozjemcą nad wami?

Łukasza 12:13,14

Tak samo i ja napiszę: nikt mnie nie ustanowił doradcą lub strażnikiem waszych sumień. To jest zadanie bardzo odpowiedzialne i wymagające głębokiej znajomości problemu, waszej sytuacji i was samych. Tymczasem nawet wy często nie dysponujecie dostatecznie dużą ilością informacji, by podjąć decyzje ze 100% pewnością, że są słuszne. Jakie więc ja mam szanse, znając problem tylko pobieżnie?

Rabini już wcześniej mieli do tego skłonność, ale po zburzeniu świątyni wpadli w prawdziwą skrajność. Opracowali nową formę judaizmu, która opierał się na samym prawie. Pisali komentarze do prawa i ustanawiali reguły, którymi miała kierować się resztka Izraelitów rozproszonych po świecie. Wszystko tak bardzo skomplikowali swoimi regulacjami, że kobiety przyrządzające posiłki zapraszały miejscowego rabina, by sprawdził, czy ich posiłek jest koszerny. Do najbardziej skrajnej reguły ustanowionej przez jednego z dawnych rabinów było pozwolenie na zbliżenie seksualne z dziewczynką, jeśli ma ona 3 lata i jeden dzień.

Czas niewolników (zarządców, nauczycieli)

W poprzednich artykułach omówiliśmy sposób powoływania apostołów (posłańców) i ewangelizatorów (głosicieli, zwiastunów ewangelii). Posłańców wybierał Jeszu Pomazaniec i osobiście ich o tym informował ukazując się im i rozmawiając z nimi (Dzieje 22:17-21). Głosicieli (ewangelizatorów) wybierał Jeszu z Ojca aprobatą, ale informował ich o tym Duch Święty (Efezjan 4:11, 1 Koryntian 12:28). Ducha można było otrzymać od Posłańców Chrystusa, przez włożenie rąk na wybraną osobę. W obu przypadkach dowodem otrzymania Ducha i poparcia Bożego była moc czynienia cudów (Jana 3:34; 2 Koryntian 12:12; Marka 16:17).

Tego typu powołania wiązały się z działaniem na pełny etat. Posłańcy i Głosiciele mieli prawo do finansowego wsparcia (1 Koryntian 9:4-11).

Galatów 6:6 Ten, kto pobiera naukę wiary, niech użycza ze wszystkich swoich dóbr temu, kto go naucza.

Posłaniec Paweł zadaje retoryczne pytanie Koryntianom:

1 Koryntian 9:7 Czy ktoś pełni kiedykolwiek służbę żołnierską na własnym żołdzie?

Tymoteuszowi zaś udziela rady by był dobrym żołnierzem Pomazańca Jeszu:

2 Tymoteusza 2:4 Żaden żołnierz nie wikła się w życiowe sprawunki, żeby się spodobać temu, kto go zaciągnął.

Gdyby wszyscy wierzący w Pomazańca Jeszu byli Głosicielami, jak twierdzą świadkowie Jehowy to, kto by ich utrzymywał? Pierwsi naśladowcy Jeszu byli podzieleni według darów Ducha. Dla niektórych przywilejem i darem Ducha było wspieranie innych.

10 pomazańców zastępuje Pomazańca

10 Pomazańców w organizacji świadków Jehowy przewodzi 7000000 grupie ich zwolenników 

Czy Jeszu Pomazaniec upoważnił kogoś do przewodzenia całej organizacji, czyli do stania na jej czele? 

Zdecydowanie NIE! 

Cała organizacja jest nadzorowana przez Pomazańca, który do tego celu posługuje się Duchem Świętym. 

Jednak w skali małych społeczności lokalnych nazywanych przez świadków zborami pozwolił w celu wspierania słabych na działanie szafarza, którego nazwał „niewolnikiem” wśród innych niewolników (Mateusza 24:45-51). Z tej grupy niewolników niektórzy dostali przywilej lokalnego pomagania innym na zasadzie talentów/min (Mateusza 25:14-30). Z tego jak pomagają innym będą surowo rozliczeni (Jakuba 3:1). 


Nasz Pan jedyny Pomazaniec powiedział: 
Mat 23:10 Ani nie pozwalajcie się nazywać przewodnikami, gdyż jeden jest przewodnik wasz, Chrystus. 

Użyte greckie słowo: 
Mateusza 23:10 καθηγηταί 


Nasz Pan Jeszu zabronił traktowania kogoś jak Mistrza czy Przewodnika w sensie zbliżonym do popularnego dziś słowa Guru. 

Chodziło o to by nikt nie zajął miejsca Chrystusa. 

Tymczasem tak właśnie robią świadkowie Jehowy. 
10 pomazańców twierdzi, że przewodzi całej organizacji w zastępstwie Jezusa. 

Świadkowie bronią się twierdzeniem, że są wersety mówiące o przewodnikach w zborach. Mylą niesienie pomocy słabszym w miejscowej społeczności z zastępowaniem Syna Boga. 

Paweł mówiąc o przewodnictwie w zborze użył innych słów greckich niż słowo jakie przypisuje się do wypowiedzi Pana. 

1 Tesaloniczan 5: 12 προϊσταμένους 
1 Tym 5:17 προεστῶτες 
Hebr 13: 7 ἡγουμένων 
13:24 ἡγουμένους 
13:17 ἡγουμένοις 

Logika, więc podpowiada, że sens tych słów może być odmienny od tego, co podają polscy tłumacze. 

Kontekst również wyraźnie pokazuje, że nasz Pan ostrzegał przed stawianiem kogoś na swoim miejscu. Mamy unikać przewodników, którzy będą przejmować kierownictwo w imieniu Pomazańca. 

Towarzystwo Strażnica twierdzi: 

Cytat:

Obecnie Jezus kieruje nami za pośrednictwem „niewolnika wiernego i roztropnego”, którego reprezentuje Ciało Kierownicze, oraz zamianowanych starszych (Mateusza 24:45).

Strażnica 2007 - artykuł Pokornie współpracujmy z troskliwymi pasterzami 

Cytat:

Obecnie Ciało Kierownicze Świadków Jehowy składa się z dziesięciu pomazańców, z których każdy pełni chrześcijańską służbę od dziesiątków lat. Zapewniają oni duchowe przewodnictwo Świadkom Jehowy, tak jak ciało kierownicze w I wieku (Dzieje 16:4).

Strażnica 1998 - Artykuł Życie w wolności, zgodne z chrześcijańskim oddaniem 


Widzimy, więc wyraźnie, że 10 pomazańców (ciało kierownicze) zajęło miejsce Syna Bożego, mimo że on wyraźnie przed tym ostrzegał. 

Wprawdzie zrezygnowali z potępionych w rożnych przekładach biblijnych tytułów jak Rabbi, Nauczyciel, Mistrz, Wódz itp., ale za to przywłaszczyli sobie znacznie ważniejszy tytuł POMAZANIEC! czyli Chrystus

 ________________________
krzysztof król - napisz do mnie
Zapraszam na stronę Świadkowie Jehowy poznają prawdę

Rzymian 1:1

Rzymian1:1
Paweł niewolnik Jeszu Pomazańca, powołany na posłańca, wyznaczony do głoszenia dobrych wieści,

NIEWOLNIK
Słowo „niewolnik” pokazuje zależność Pawła od Jeszu. Paweł nie dysponował swoją osobą, lecz robił, co mu Pan nakazał. Kiedy dziś ktoś mówi o Synu Bożym „Mój Pan” to jednocześnie uznaje się za jego niewolnika i stawia do pełnienia służby dla niego. Dziś jednak niewiele osób traktuje te słowa z należytą powagą i sensem. Nikt nie zastanawia się nad tym jak bardzo niewolnik jest zależny od swego Pana.

Niektóre przekłady oddają te słowo, jako „sługa”, co mocno spłyca myśli zawarte w liście do Rzymian 1:1. W dzisiejszych czasach istnieje pojęcie służby i jest to określenie zajęcia tymczasowego. Służbę pełni się w określonych dniach i na określonych warunkach tymczasem „niewolnik” nie miał możliwości negocjowania swoich warunków, był całkowicie pozbawiony własnej woli i całkowicie zależny od swego Pana.

Paweł był właśnie takim niewolnikiem i tak przedstawiał się w listach także we wstępie do Rzymian.

JESZU
Użyłem w tym miejscu podstawową formę imienia Jeszu, ale prawdopodobnie powinna tu by polska odmiana tego imienia. Nie mam pewności, jaka odmian będzie prawidłowa. Możliwa jest wersja „Paweł niewolnik Jeszua Pomazańca” lub „Paweł niewolnik Jeszui Pomazańca”. Do póki nie wiem, która forma byłaby w języku polskim poprawna stosuje to imię bez odmieniania.

POMAZANIEC
Słowo „Christ”, od którego pochodzi spolszczona wersja Chrystus jest tłumaczeniem hebrajskiego słowa „Mesjasz”. Skoro uczniowie Jeszu stosowali tłumaczenie to oczywiście my przenosząc treść ich pism również powinniśmy a przynajmniej mamy takie prawo by stosować tłumaczenie na język polski. Skoro nie jesteśmy Grekami to nie ma powodu by używać greckiego słowa. Polski odpowiednik hebrajskiego „Mesjasz” i greckiego „Christ” to Pomazaniec lub Namaszczeniec.

POWOŁANY NA POSŁAŃCA
Zamiast słowa „apostoła” użyłem „posłańca”. Jest to prawidłowe tłumaczenie na język polski. Grecy czytając w swoim języku pisma uczniów Pana tak właśnie je rozumieli. Stosowanie w polskich przekładach greckiego słowa „apostoła” wypacza sens treści.  Można by, bowiem odnieść wrażenie, że Paweł przechwala się swoim tytułem a tymczasem on mówi, do jakiej służby został wyznaczony.

WYZNACZONY DO GŁOSZENIA DOBRYCH WIEŚCI
Świadomie zamiast nadużywanego sformułowania „dobra nowina” użyłem „dobre wieści” by skłonić mózg czytelnika do analizy czytanego tekstu zamiast pobieżnego prześlizgiwania się nad jego treścią.

Już niedługo dalsze omówienie listu do Rzymian.

(1) Paweł niewolnik Jeszu Pomazańca, powołany na posłańca, wyznaczony do głoszenia dobrych wieści,  (2) które Bóg nam zapowiedział przez swoich proroków w świętych Pismach, (3) mówiących o jego Synu, który według ciała pochodził z rodu Dawida, (4) a który został Synem Boga według mocy, ducha uświęcającego, przez zmartwychwstanie Pana naszego Jeszu Pomazańca, (5) przez którego otrzymaliśmy przywilej i posłannictwo, aby przyprowadzić wszystkie narody do posłuszeństwa wiary na chwałę jego imienia, (6)  wśród których i Wy jesteście wezwani w imię Jeszu Pomazańca