Czas niewolników (zarządców, nauczycieli)

W poprzednich artykułach omówiliśmy sposób powoływania apostołów (posłańców) i ewangelizatorów (głosicieli, zwiastunów ewangelii). Posłańców wybierał Jeszu Pomazaniec i osobiście ich o tym informował ukazując się im i rozmawiając z nimi (Dzieje 22:17-21). Głosicieli (ewangelizatorów) wybierał Jeszu z Ojca aprobatą, ale informował ich o tym Duch Święty (Efezjan 4:11, 1 Koryntian 12:28). Ducha można było otrzymać od Posłańców Chrystusa, przez włożenie rąk na wybraną osobę. W obu przypadkach dowodem otrzymania Ducha i poparcia Bożego była moc czynienia cudów (Jana 3:34; 2 Koryntian 12:12; Marka 16:17).

Tego typu powołania wiązały się z działaniem na pełny etat. Posłańcy i Głosiciele mieli prawo do finansowego wsparcia (1 Koryntian 9:4-11).

Galatów 6:6 Ten, kto pobiera naukę wiary, niech użycza ze wszystkich swoich dóbr temu, kto go naucza.

Posłaniec Paweł zadaje retoryczne pytanie Koryntianom:

1 Koryntian 9:7 Czy ktoś pełni kiedykolwiek służbę żołnierską na własnym żołdzie?

Tymoteuszowi zaś udziela rady by był dobrym żołnierzem Pomazańca Jeszu:

2 Tymoteusza 2:4 Żaden żołnierz nie wikła się w życiowe sprawunki, żeby się spodobać temu, kto go zaciągnął.

Gdyby wszyscy wierzący w Pomazańca Jeszu byli Głosicielami, jak twierdzą świadkowie Jehowy to, kto by ich utrzymywał? Pierwsi naśladowcy Jeszu byli podzieleni według darów Ducha. Dla niektórych przywilejem i darem Ducha było wspieranie innych.