Dusza nieśmiertelna – fakt czy pogański mit?

Dzisiejsze kościoły uważające się za chrześcijańskie głoszą nieśmiertelność duszy, jako fakt. My jednak, jako ludzie myślący możemy spytać „A gdzie pismo Święte nam wyjawia tą prawdę?”. Nie opieramy swojej wiary na ludzkich przekazach tylko na prawdzie objawionej. Co nie tylko nie może być potępione, ale wręcz przeciwnie powinno być chwalone.

Dzieje 17: 11 Ci byli szlachetniejsi od Tesaloniczan, przyjęli naukę z całą gorliwością i codziennie badali Pisma, czy istotnie tak jest.

Choć wielu kaznodziejów powołuje się na powyższy werset to jednak tylko w tedy, gdy chcą podważyć czyjąś wiarę i pozyskać nową osobę do swojej religii. Nie lubią jednak, gdy ktoś bada ich nauki i znajduje biblijne dowody, że są nieprawdziwe. Tak właśnie dziś zrobimy. Sprawdzimy, co Pismo Święte nam mówi o śmiertelności lub nieśmiertelności duszy.

Przy okazji wyjaśnię, co znaczy określenie „prawda objawiona”, na które często się powołuję. Mam na myśli informacje, które zostały nam przekazane od Boga, ponieważ sami nie bylibyśmy wstanie rozumem dojść do nich. Bez wątpienia ludzie mają własne teorie na temat tego, co się dzieje z duszą po śmierci, ale rozum ludzki nie jest wstanie przekroczyć bariery śmierci, nie jest, więc wstanie poznać prawdy sam.

Ludzkie spekulacje szły w różnych kierunkach i dawały różne wyniki. Różne też mogą być źródła ich informacji, mogły opierać się na samej spekulacji ludzkiego rozumu, ale mogły być też ukierunkowane przez siły duchowe. Siły duchowe dzielimy na święte (czyste) i nieczyste.

Filozofia czy prawda objawiona?

Filozofia jest definiowana, jako umiłowanie mądrości. Natomiast prawda objawiona to mądrość, której sami nie bylibyśmy wstanie posiąść. Dzięki temu, że Bóg nam ją dał (objawił)to wiemy o sprawach, których rozum nie ogarnia. Jednak, jeśli czegoś ludzie nie potrafią sobie wytłumaczyć logicznie to mają skłonność to odrzucać.

W Nowym testamencie znajdujemy dwie wzmianki związane z pojęciem filozofii.
Pierwsza wzmianka to:
Dzieje 17: 18) Niektórzy z filozofów epikurejskich i stoickich rozmawiali z nim: Cóż chce powiedzieć ten nowinkarz - mówili jedni, a drudzy: - Zdaje się, że jest zwiastunem nowych bogów - bo o Jeszu i zmartwychwstaniu głosił dobrą nowinę.

W czasach Posłańców (apostołów) ludzie nieznający filozofii chętniej przyjmowali prawdę objawioną zwłaszcza, że byli bardzo religijni. Tymczasem część ludzi posiadła zdolność do logicznego myślenia i przykładali do tej zdolności tak wielkie znaczenie, że jeśli czegoś nie potrafili w pasować w swój sposób rozumowania to odrzucali to.

Tematem ewangelii (dobrej nowiny) były sprawy objawione i dlatego filozofia je odrzucała gdyż poruszały tematy, które mądrość ludzka nie ogarniała. To oczywiście stawia mądrość objawioną wyżej od wydedukowanej, ale nie w oczach pewnych siebie filozofów. Dlatego niewiele osób wykształconych w ludzkiej mądrości zostawało naśladowcami Jeszu Pomazańca.